توافق نفتی جدید میان آمریکا و ونزوئلا نقشه تازهای برای صنعت انرژی این کشور تعریف میکند. بر اساس این توافق، بخشی از پروژههای نفتی پیشتر تحت مدیریت شرکتهای چینی و روسی، به یک شرکت مورد حمایت آمریکا واگذار میشود.
دو مقام آمریکایی به رویترز اعلام کردهاند که شرکت North American Blue Energy Partners قرار است کنترل برخی از میادین نفتی ونزوئلا که پیش از این توسط شرکتهای چینی و روسی اداره میشدند را در اختیار بگیرد. این واگذاری بخشی از یک توافق گستردهتر میان واشنگتن و کاراکاس برای افزایش تولید نفت ونزوئلا است.
مدیریت ۱۷ پروژه نفتی توسط شرکت آمریکایی
بر اساس جزئیات اعلامشده، شرکت North American Blue Energy Partners مدیریت مجموعاً ۱۷ پروژه نفتی را بر عهده خواهد داشت. دولت ونزوئلا قرارداد مربوط به ۱۴ پروژه از این مجموعه را تضمین کرده است.
از این ۱۴ پروژه، پنج پروژه پیشتر تحت مدیریت شرکتهای چینی بوده و حداقل یکی دیگر سابقه فعالیت شرکت روسی را دارد. به علاوه، دو پروژه نیز پیشتر در اختیار شرکت چینی China Concord Resources بودهاند؛ شرکتی که ایالات متحده در سال ۲۰۱۹ به دلیل فعالیتهای مرتبط با ایران تحریم کرده است.
بنابراین این توافق فراتر از افزایش تولید نفت است و میتواند به تغییر قابل توجه توازن نفوذ خارجی در صنعت انرژی ونزوئلا منجر شود.
هدفگذاری تولید ۱.۵ میلیون بشکه در روز
۱۷ میدان نفتی مذکور در مناطق نفتخیز کمربند اورینوکو و دریاچه ماراکایبو واقع شدهاند. مقامهای ونزوئلایی اعلام کردهاند که این پروژهها ظرفیت افزایش تولید تا حدود ۱.۵ میلیون بشکه در روز را در بلندمدت دارند؛ رقمی که بیش از دو برابر تولید فعلی نفت ونزوئلا خواهد بود.
این افزایش تولید اهمیت بالایی دارد؛ چرا که زیرساختهای صنعت نفت ونزوئلا طی سالهای گذشته به دلیل کاهش سرمایهگذاری، تحریمها و مشکلات عملیاتی دچار اختلال شدهاند.
سهم و نقش مستقیم آمریکا در توافق
ابعاد توافق فراتر از واگذاری مدیریت میادین است. طبق جزئیات منتشرشده، دولت آمریکا مالک ۳۵ درصد از شرکت مادر North American Blue Energy Partners خواهد بود.
همچنین آمریکا به ۲۰ درصد از تولید شرکت با قیمت تمامشده دسترسی دارد و برای خرید بخش عمده تولید باقیمانده، حق تقدم دریافت میکند. این ساختار به واشنگتن امکان میدهد تا نقش مستقیمی در یکی از بزرگترین منابع نفتی جهان ایفا کند، موضوعی که از منظر امنیت انرژی آمریکا اهمیت ویژهای دارد.
عقبنشینی چین و روسیه از صنعت نفت ونزوئلا
یکی از پیامدهای مهم توافق، کاهش نقش شرکتهای روسی و چینی در بخشهایی از صنعت نفت ونزوئلا به شمار میرود.
چین طی سالهای اخیر یکی از شرکای اصلی نفتی ونزوئلا بوده و شرکتهای چینی در پروژههای نفتی این کشور فعالیت داشتهاند. روسیه نیز به واسطه شرکتهای انرژی خود در این صنعت حضور داشت.
اکنون انتقال بخشی از پروژهها به شرکتی با حمایت آمریکا میتواند نشانه تغییر جهت سیاست انرژی کاراکاس و افزایش نفوذ واشنگتن در صنعت نفت این کشور باشد.
قرارداد ۲۵ ساله برای توسعه میادین نفتی
دولت ونزوئلا اعلام کرده است که این توافق دوجانبه نفتی یک برنامه ۲۵ ساله برای توسعه ۱۷ میدان نفتی است. هدف این برنامه افزایش تولید به بیش از ۱.۵ میلیون بشکه در روز اعلام شده است.
از سوی دیگر، دولت آمریکا این توافق را بخشی از برنامهای گستردهتر جهت بازسازی صنعت نفت ونزوئلا و جذب سرمایهگذاری خارجی معرفی کرده است.
برآوردهای مقامهای آمریکایی حاکی از امکان ورود نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری خصوصی به صنعت انرژی ونزوئلا است.
توافق با پیامدهای ژئوپلیتیکی
اهمیت این قرارداد فراتر از افزایش تولید نفت است. ونزوئلا یکی از بزرگترین دارندگان ذخایر نفتی جهان به شمار میرود و کنترل این ذخایر همواره موضوع رقابت میان قدرتهای بزرگ بوده است.
در شرایطی که آمریکا میکوشد وابستگی خود به بازار انرژی مناطق پرتنش را کاهش دهد، دسترسی بیشتر به نفت ونزوئلا از نظر راهبردی اهمیت دارد. در مقابل، کاهش سهم شرکتهای چینی و روسی میتواند علامتی از عقبنشینی تدریجی نفوذ این دو کشور در آمریکای لاتین باشد.
با این حال، اجرای عملی توافق و رسیدن به اهداف افزایش تولید مستلزم سرمایهگذاریهای سنگین، بازسازی زیرساختها و ثبات قراردادهای نفتی است که میتواند چالش اصلی برنامه جدید واشنگتن و کاراکاس باشد.
رویترز نیز درباره موانع احتمالی افزایش سریع تولید و نگرانی برخی شرکتهای نفتی بزرگ نسبت به ساختار توافق گزارش داده است.