کارگران شرکتی و پیمانکاری شرکتهای توزیع برق کشور در بیانیهای نسبت به تداوم نظام پیمانکاری که باعث تضییع حق بیمه و ناامنی شغلی آنان شده است، اعتراض کردند. آنها خواستار پایان دادن به این ساختار و رفع تبعیضهای موجود شدند.
کارگران در این بیانیه تأکید کردند که سالها در نظام پیمانکاری کار کردند اما عقب ماندند، در حالی که دیگران با بهرهبرداری از این ساختار به ثروت رسیدند. این نظام را عامل واسطهگری و محرومیت نیروی کار از منافع واقعی پروژهها میدانند.
آنها بیان کردند که با افزایش تورم و هزینههای زندگی، دستمزدشان از نیازهای زندگی عقب ماند، در حالی که پیمانکاران از قراردادها و سودهای بزرگ بهرهمند شدند. کارگران پرسیدهاند چرا سهم حقیقی خود از ارزش کاری که انجام دادهاند به درستی پرداخت نمیشود و این سؤال سالها برایشان بیپاسخ مانده است.
در کنار پیمانکاران تأمین نیرو، پیمانکاران اجرایی پروژههای شرکت توزیع نیز حضور دارند که قراردادهای بزرگ و سودهای قابل توجه دارند اما نیروهای حاضر در میدان کار همچنان از معیشت و آیندهشان نگرانند. کارگران تأکید کردند که منظورشان از بیان این موضوعات، نافی تخلفات برخی پیمانکاران نیست بلکه نظام کاری فاقد شفافیت و نظارت مؤثر را مقصر وضعیت کنونی میدانند.
یکی دیگر از موارد اعتراض، وضعیت ناخوشایند پرداخت حق بیمه است. آنها اعلام کردهاند که در سالهای گذشته حق بیمهشان یا پرداخت نشده یا ناقص واریز شده است تا پیمانکار بتواند منفعت بیشتری کسب کند، که این مسأله امنیت دوران بازنشستگی آنان را به شدت تهدید میکند.
کارگران گفتند: «حق بیمه تنها یک رقم نبود، بلکه بخشی از آینده و آسایش سالهای بازنشستگی ماست که با تضییع آن امنیت آینده ما کاهش یافته است. پیمانکاران منفعت بردند و کارگران بهای آن را با آینده خود پرداخت کردند.»
همچنین آنها درباره حقوق خود عنوان کردند که با وجود تخصص، مسئولیت و ساعتهای کاری زیاد، سهم واقعی آنان در ساختار پیمانکاری به دلیل وجود واسطهها کاهش یافته است.
مسئولیت دولت و مدیران در وضعیت نیروی کار
کارگران در بیانیه خود تأکید کردند که مسئولیت این وضعیت تنها بر عهده پیمانکاران نیست و دولت، مجلس، وزرا و مدیرانی که در سالهای گذشته وعده ساماندهی و رفع تبعیض دادهاند نیز باید پاسخگوی ترک فعلها و ناکارآمدی در نظارت باشند.
در بیانیه آمده است: «دولتها و وزرا آمدند و رفتند، نمایندگان وعده دادند و رفتند، مدیران سخن از عدالت و امنیت شغلی گفتند اما قراردادها، واسطهها و تبعیضها همچنان پابرجا ماندند. وعدهها اگر به قانون و اجرا تبدیل نشوند، برای کارگران چیزی جز فرسایش امید نیست.»
کارگران یادآوری کردند که سالها با وعدههایی که تنها باعث تداوم نظام پیمانکاری شد، سرکار بودند و اکنون رؤیاهایشان فرسوده و فرصتهای زندگی از دست رفته است.
در پایان، آنها تأکید کردند: «اگر سالها سکوت کردیم، تنها به خاطر حفظ شغل و تامین معیشت خانواده بود و این سکوت هرگز به معنی رضایت نیست.» همچنین افزودند حقوق تضییعشده و آسیبهای وارد شده به امنیت خانوادههایشان را هرگز فراموش نخواهند کرد.