در ۱۹ سپتامبر ۱۸۶۳، در جریان نبرد چیکامائوگا در جنگ داخلی آمریکا، سرباز اتحادیه، «جیکوب سی. میلر»، بدنبال اصابت گلوله به پیشانی اش به شدت مجروح شد و روی میدان نبرد رها شد؛ به گونه ای که نیروهای حاضر تصور می کردند او جان باخته است.
اما میلر پس از مدتی به هوش آمد و متوجه شد در پشت خطوط نیروهای کنفدراسیون قرار دارد. او به جای تسلیم شدن، از تفنگ خود به عنوان عصا استفاده کرد و با عبور از اطراف مواضع نیروهای دشمن، خود را به خطوط نیروهای اتحادیه رساند.
این جراحت تنها به روزهای جنگ محدود نشد و برای چندین دهه زندگی میلر را تحت تاثیر قرار داد. او در گزارشی که در سال ۱۹۱۱ در روزنامه Daily News Joliet منتشر شد، توضیح داد که پس از بازگشت به خانه سرانجام تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما آثار این آسیب برای سال ها باقی ماند. به گفته میلر، او در دوره هایی با درد شدید مواجه می شد و گاهی نیز دچار بی حالی شدید، گیجی و هذیان می شد.
بخشی از گلوله نیز سال ها در محل جراحت باقی مانده بود. میلر گفته بود ۱۷ سال پس از مجروح شدن، قطعه ای از ساچمه از محل زخم خارج شد و ۳۱ سال پس از حادثه نیز ۲ قطعه دیگر از فلز سرب از جراحت بیرون آمد. سوراخ ایجادشده در پیشانی او نیز تا پایان عمر به صورت اثری قابل مشاهده باقی ماند.
میلر پیش از نبرد چیکامائوگا نیز در جنگ داخلی آمریکا سابقه ای قابل توجه داشت. او که عضو هنگ ۱۱۳ پیاده نظام ایلینوی بود، در حمله ۲۲ مه ۱۸۶۳ به مواضع ویکسبورگ شرکت کرد؛ عملیاتی که بعدها به دلیل شجاعتش در آن، نشان افتخار نظامی «مدال افتخار» را برای او به همراه داشت. این نشان در سال ۱۸۹۴ به میلر اعطا شد.
جیکوب سی. میلر جنگ را پشت سر گذاشت و سال های زیادی پس از آن زندگی کرد. میلر هنگام مرگ ۷۶ سال (در ۱۳ ژانویه ۱۹۱۷ در شهر اوماها در ایالت نبراسکا) داشت.
منبع: عصر ایران