نخستین پرش مهم با چتر نجات در ۲۲ اکتبر ۱۷۹۷ [۱ آبان ۱۱۷۶] انجام شد؛ زمانی که آندره-ژاک گارنِرَن از یک بالن هیدروژنی در ارتفاع ۳۲۰۰ فوتی (حدود ۹۷۵ متری) بر فراز پاریس به پایین پرید.
لئوناردو داوینچی در نوشته‌های خود ایده چتر نجات را مطرح کرده بود. لویی سباستین لنورمان، فرانسوی دیگری، نیز در سال ۱۷۸۳ نوعی چتر نجات از دو چتر معمولی ساخت و با آن از یک درخت به پایین پرید. بااین‌حال، آندره-ژاک گارنرَن نخستین کسی بود که چترهای نجاتی را طراحی و آزمایش کرد که می‌توانستند سرعت سقوط انسان از ارتفاع زیاد را کاهش دهند.
گارنرَن زمانی که در جریان انقلاب فرانسه زندانی بود، برای نخستین بار به امکان استفاده از مقاومت هوا برای کاهش سرعت سقوط انسان از ارتفاع زیاد فکر کرد. او هرگز از چتر نجات برای فرار از باروهای بلند زندانی در مجارستان، که سه سال را در آن گذراند، استفاده نکرد؛ اما علاقه‌اش به ایده چتر نجات را از دست نداد.
گارنرَن در سال ۱۷۹۷ نخستین چتر نجات خود را تکمیل کرد؛ سایبانی به قطر ۲۳ فوت (حدود ۷ متر) که با بندهای نگهدارنده به یک سبد متصل شده بود.
در اکتبر همان سال، گارنرَن چتر نجات را به یک بالن هیدروژنی متصل کرد و تا ارتفاع ۳۲۰۰ فوتی (حدود ۹۷۵ متری) بالا رفت. سپس وارد سبد شد و چتر نجات را از بالن جدا کرد. از آن‌جا که در قسمت بالایی نمونه اولیه چتر، دریچه‌ای برای خروج هوا تعبیه نکرده بود، گارنرَن هنگام فرود به‌شدت به این سو و آن سو تاب می‌خورد؛ بااین‌حال، سرانجام در فاصله حدود ۸۰۰ متری محل برخاستن بالن به زمین رسید. او از این تجربه هولناک به سلامت جان به در برد.
در سال ۱۷۹۹، همسر گارنرَن، ژان-ژنوویو، به نخستین زنی تبدیل شد که با چتر نجات پرش کرد. گارنرَن در سال ۱۸۰۲ نیز طی نمایشی در انگلستان، پرشی تماشایی از ارتفاع ۸۰۰۰ فوتی (حدود ۲۴۴۰ متری) انجام داد.
او در سال ۱۸۲۳، هنگامی که برای آزمایش چتر نجاتی جدید آماده می‌شد، در پی سانحه‌ای با بالن جان باخت.
منبع: خبرآنلاین