همشهری آنلاین: این شیء دوست‌داشتنی که به نمادی شناخته‌شده در فرهنگ عامه برخی کشورها تبدیل شده، ریشه‌ای عمیق در تاریخ صنعتی و فرهنگی ایالات متحده دارد.
بیش‌تر بخوانید:
۱۶نویسنده؛ ۱۶مسافر
داستان این اردک مشهور با اختراع «لاستیک ولکانیزه» توسط چارلز گودییر آغاز می‌شود. براساس روایت‌های رایج، او از باقی‌مانده‌های لاستیک برای ساخت اسباب‌بازی‌هایی به شکل اردک استفاده کرد؛ محصولی که برای تسکین درد دندان‌درآوردن نوزادان به‌کار می‌رفت. فناوری ولکانیزاسیون لاستیک را ضدآب و بادوام کرد، اما وزن زیاد آن مانع شناور شدن اردک‌ها روی آب می‌شد.
این وضعیت در سال۱۹۳۱ تغییر کرد؛ زمانی که النور شاناهان طرحی جدید ارائه داد که امکان شناور ماندن اردک روی آب را فراهم می‌کرد. از آن زمان، اردک پلاستیکی به یکی از محبوب‌ترین اسباب‌بازی‌های حمام در جهان تبدیل شد. چند سال بعد، شرکت دیزنی با همکاری یک تولیدکننده اسباب‌بازی نسخه شناور «دونالد داک» را روانه بازار کرد و به گسترش محبوبیت جهانی این محصول کمک رساند.
شگفت‌انگیزتر آنکه این اسباب‌بازی بعدها به ابزاری علمی نیز تبدیل شد. در سال۱۹۹۲، هزاران اردک پلاستیکی بر اثر حادثه‌ای دریایی وارد اقیانوس آرام شدند و پژوهشگران با ردیابی مسیر حرکت آنها توانستند اطلاعات ارزشمندی درباره جریان‌های سطحی آب‌های اقیانوسی به‌دست آورند. حتی برخی از آنها وارد جریان‌های چرخشی بزرگ اقیانوس آرام شمالی شدند.
بررسی مسیر آنها به شناخت بهتر گردش آب در این گردابه‌ها و پیش‌بینی حرکت اجسام شناور کمک کرد. درواقع اردک‌ها به‌تنهایی باعث کشف جریان‌های اقیانوسی نشدند؛ بلکه مانند شناورهای ردیاب طبیعی عمل کردند و اطلاعات واقعی و ارزشمندی برای آزمایش نظریه‌ها و مدل‌های علمی در اختیار پژوهشگران گذاشتند.