کارنامه تولید شرکت‌های سیمانی زیرمجموعه شستا از عقب‌نشینی قابل‌توجه تولید طی دو سال اخیر حکایت دارد؛ به‌طوری‌که بر اساس ارقام ارائه‌شده از صورت‌های مالی گروه سرمایه‌گذاری سیمان تأمین (سیتا)، تولید سیمان این مجموعه از ۲۲.۳ میلیون تن در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۳ به حدود ۲۰ میلیون تن در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۵ رسیده است؛ افتی معادل ۱۰.۳ درصد که پرسش‌های جدی درباره عملکرد تولیدی و برنامه‌ریزی مدیران این هلدینگ بزرگ ایجاد می‌کند.
عقب‌نشینی ۲.۳ میلیون تنی؛ چه بر سر ظرفیت تولید شستا آمده است؟
به نقل از خبرنگار روزنو، شستا به‌عنوان بازوی سرمایه‌گذاری سازمان تأمین اجتماعی، از طریق گروه سرمایه‌گذاری سیمان تأمین، در شمار بزرگ‌ترین بازیگران صنعت سیمان کشور قرار دارد و نزدیک به ۲۰ شرکت بزرگ سیمانی را در مجموعه خود جای داده است.
با چنین گستره‌ای از فعالیت، افت تولید به میزان حدود ۲.۳ میلیون تن در فاصله دو سال، موضوعی نیست که بتوان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد.
این کاهش نشان می‌دهد حجم تولید سیمان در مجموعه سیتا نسبت به سال مالی ۱۴۰۳ بیش از یک‌دهم کوچک‌تر شده است؛ اتفاقی که ضرورت بررسی وضعیت بهره‌برداری از ظرفیت کارخانه‌ها، هزینه‌های تولید و سیاست‌های مدیریتی هلدینگ را برجسته می‌کند.
زنگ خطر در کارخانه‌های سیمانی؛ افت تولید تا ۲۴ درصد!
بررسی ارقام ارائه‌شده از عملکرد شرکت‌های زیرمجموعه نشان می‌دهد کاهش تولید در برخی کارخانه‌ها بسیار شدیدتر از متوسط کل گروه بوده است.
سیمان ارومیه: حدود ۲۴ درصد کاهش تولید
سیمان قائن: حدود ۲۳ درصد کاهش تولید
سیمان خوزستان: نزدیک به ۲۲ درصد کاهش تولید
سیمان نی‌ریز: حدود ۱۹ درصد کاهش تولید
* سیمان زنجان: حدود ۱۶ درصد کاهش تولید
این ارقام بیانگر آن است که افت تولید تنها به یک کارخانه محدود نبوده و چند واحد مهم تولیدی هلدینگ را درگیر کرده است.
مدیران سیتا پاسخ دهند؛ مشکل کمبود انرژی است یا ضعف مدیریت؟
قطعی برق، محدودیت گاز، افزایش هزینه انرژی، تعمیرات خطوط تولید و شرایط بازار می‌توانند بر عملکرد کارخانه‌های سیمان اثر بگذارند؛ اما وجود این عوامل، ضرورت پاسخ‌گویی مدیران را از بین نمی‌برد.
سؤال اصلی این است که چه سهمی از افت ۲.۳ میلیون تنی تولید ناشی از محدودیت‌های انرژی بوده و چه بخشی به توقف خطوط، کاهش بهره‌وری یا مشکلات برنامه‌ریزی تولید مربوط می‌شود؟
آیا هلدینگ سیتا برای مقابله با محدودیت‌های انرژی، تأمین سوخت جایگزین، بهسازی تجهیزات و حفظ ظرفیت تولید برنامه مؤثری داشته است؟
تا زمانی که دلایل کاهش تولید به تفکیک شرکت و کارخانه اعلام نشود، نمی‌توان تمام این افت را به عوامل بیرونی نسبت داد یا آن را صرفاً ناشی از ضعف مدیریت دانست.
سرمایه بازنشستگان و ضرورت پاسخ‌گویی شستا
اهمیت این کاهش تولید زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم سیتا در مجموعه سرمایه‌گذاری شستا قرار دارد؛ مجموعه‌ای که عملکرد اقتصادی آن با منافع سازمان تأمین اجتماعی و ذی‌نفعان آن ارتباط دارد.
کاهش حجم تولید می‌تواند بر میزان فروش، بهای تمام‌شده هر تن محصول و سودآوری عملیاتی اثر بگذارد؛ هرچند برای تعیین میزان اثر مالی واقعی باید قیمت فروش، موجودی انبار، درآمد صادراتی و هزینه‌های تولید نیز بررسی شود.
بنابراین مدیران شستا و سیتا باید توضیح دهند افت تولید چه اثری بر درآمد و سود عملیاتی شرکت‌های سیمانی داشته و چه اقداماتی برای جبران ظرفیت ازدست‌رفته انجام شده است.
کارنامه تولید شستا زیر سؤال؛ برنامه بازگشت به سطح تولید ۱۴۰۳ چیست؟
وقتی مجموعه‌ای با نزدیک به ۲۰ شرکت بزرگ سیمانی در فاصله دو سال حدود ۲.۳ میلیون تن کاهش تولید ثبت می‌کند، انتشار صرف آمارهای مالی برای ارزیابی عملکرد مدیریت کافی نیست.
سهامداران و ذی‌نفعان حق دارند بدانند کدام کارخانه‌ها با بیشترین افت بهره‌برداری روبه‌رو بوده‌اند، چه میزان ظرفیت تولید بلااستفاده مانده و برنامه هلدینگ برای بازگشت به سطح تولید سال ۱۴۰۳ چیست.
به نقل از روزنو،کاهش ۱۰.۳ درصدی تولید سیمان سیتا یک شاخص هشداردهنده در کارنامه عملیاتی مجموعه شستاست؛ شاخصی که مدیران آن باید با ارائه دلایل مستند، برنامه جبران افت تولید و اهداف قابل‌اندازه‌گیری به آن پاسخ دهند.
شستا باید روشن کند چگونه می‌خواهد از ظرفیت صنعتی شرکت‌های زیرمجموعه و منافع اقتصادی ذی‌نفعان خود صیانت کند.