در پی نامه کانون عالی بازنشستگان تأمین اجتماعی کشور درباره تعیین تکلیف انعقاد قرارداد بیمه تکمیلی درمان و بیمه عمر سال ۱۴۰۵–۱۴۰۶، نشست هم‌اندیشی رؤسای کانون‌های بازنشستگی شهرستان‌های استان اصفهان برگزار شد.
به گزارش عصر خبر، در این نشست، با توجه به ضرورت اجرای ماده ۵۴ و قانون الزام درمان و همچنین ناکافی‌بودن پوشش‌های درمانی سازمان تأمین اجتماعی، بر لزوم ارائه خدمات درمان مستقیم مناسب در مراکز ملکی سازمان و تقویت درمان غیرمستقیم تأکید شد. همچنین مقرر گردید سازمان تأمین اجتماعی، ۵۰ درصد هزینه‌های درمان بازنشستگان را در قالب بیمه تکمیلی مناسب پوشش دهد.
در ادامه، رؤسای کانون‌های شهرستانی مصوب کردند کانون کارگران بازنشسته استان اصفهان، موضوع انعقاد قرارداد بیمه تکمیلی و بیمه عمر بازنشستگان را از کانون عالی بازنشستگان تأمین اجتماعی کشور پیگیری کند.
همچنین رؤسای کانون‌های شهرستانی، دیدگاه‌ها و پیشنهادهای خود را برای ارتقای کیفیت خدمات بیمه تکمیلی مطرح کردند. مقرر شد پس از جمع‌بندی این پیشنهادها، نامه‌ای رسمی تنظیم و به کانون عالی بازنشستگان تأمین اجتماعی کشور ارسال شود.
نشست علی دهقان‌کیا، رئیس کانون کارگران بازنشسته تأمین اجتماعی تهران، به همراه جمعی از اعضای هیئت‌مدیره این کانون با بازنشستگان در چهاردانگه، فرصتی برای بیان مشکلات و مطالبات این قشر بود؛ اما غیبت نمایندگان فرمانداری، بخشداری، شعبه ۱۰ تأمین اجتماعی، اداره کل درمان تأمین اجتماعی و حتی دفتر امام جمعه، پرسشی جدی را مطرح کرد: چرا مسئولانی که هرکدام به‌نوعی با مسائل مردم و بازنشستگان ارتباط دارند، در این نشست حضور نداشتند؟
در این دیدار، مشکلات متعددی از جمله تأخیر در پرداخت مطالبات بیمه عمر و تکمیلی، دغدغه‌های درمانی، وضعیت معیشت بازنشستگان و ضرورت اجرای قوانین حمایتی مطرح شد. این مسائل صرفاً موضوعاتی برای گفت‌وگو نیستند؛ بلکه مطالباتی واقعی‌اند که پیگیری آن‌ها به همکاری و پاسخ‌گویی دستگاه‌های مسئول نیاز دارد.
در چنین شرایطی، حضور نمایندگان نهادهای مرتبط می‌توانست به شفاف شدن مسائل، شنیدن مستقیم گلایه‌ها و ارائه توضیحات درباره موانع و راهکارهای موجود کمک کند. بازنشسته‌ای که برای دریافت هزینه‌های درمانی یا پیگیری مطالبات بیمه‌ای خود با مشکل مواجه است، حق دارد از مسئول دستگاه مربوط پاسخ روشن بخواهد و بداند مشکل او چه زمانی و چگونه برطرف خواهد شد.
البته پیش از هر قضاوتی باید علت عدم حضور این نهادها مشخص شود؛ اما اصل موضوع قابل چشم‌پوشی نیست. اگر این نشست با اطلاع دستگاه‌های مربوط برگزار شده، علت غیبت نمایندگان آن‌ها چیست؟ اگر هم هماهنگی لازم صورت نگرفته، چرا سازوکاری برای حضور مسئولان مرتبط و پاسخ‌گویی مستقیم به بازنشستگان پیش‌بینی نشده است؟
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که رئیس‌جمهور شخصاً با نمایندگان بازنشستگان دیدار می‌کند و مشکلات آنان را برای بررسی در دستور کار قرار می‌دهد. چنین رویکردی باید در سطوح پایین‌تر مدیریتی نیز دنبال شود. نمی‌توان از ضرورت رسیدگی به مشکلات بازنشستگان در سطح ملی سخن گفت، اما در سطح شهرستان و بخش، ارتباط مستقیم مسئولان با این قشر را کم‌اهمیت دانست.
فرمانداری و بخشداری می‌توانند نقش مهمی در هماهنگی میان دستگاه‌ها و پیگیری مسائل مردم داشته باشند. تأمین اجتماعی نیز باید درباره تعهدات بیمه‌ای و مسائل مرتبط با خدمات خود پاسخ‌گو باشد و مجموعه درمان سازمان لازم است به دغدغه‌های بازنشستگان درباره دسترسی و کیفیت خدمات درمانی توجه کند. حضور نماینده دفتر امام جمعه نیز می‌توانست زمینه انتقال مستقیم مطالبات این قشر و پیگیری مسائل مطرح‌شده را فراهم کند.
بازنشستگان نباید برای شنیده شدن صدایشان ناچار باشند بارها میان نهادهای مختلف رفت‌وآمد کنند. نشست‌های محلی دقیقاً برای آن است که مسئولان از نزدیک با مشکلات مردم آشنا شوند و به‌جای ارجاع مکرر شهروندان به یکدیگر، مسیر مشخصی برای حل مسائل ایجاد کنند.
توجه به معیشت و درمان بازنشستگان، صرفاً با بیان همدردی یا برگزاری جلسات محقق نمی‌شود. تأکیدات رهبر شهید بر توجه به مردم و مسائل معیشتی آنان نیز زمانی در زندگی مردم اثر ملموس خواهد داشت که در عملکرد دستگاه‌های اجرایی، تصمیم‌گیری‌ها و نحوه پاسخ‌گویی مسئولان نمود پیدا کند.
بازنشستگان تأمین اجتماعی سال‌ها حق بیمه پرداخت کرده‌اند و امروز انتظار دارند در زمان نیاز، خدمات و تعهدات قانونی مربوط به آنان با جدیت پیگیری شود. تأخیر در پرداخت مطالبات بیمه‌ای و نگرانی درباره هزینه‌های درمان، مسائلی نیستند که بتوان از کنار آن‌ها به‌سادگی عبور کرد. مسئولان مرتبط باید بدانند که هر تأخیر یا ابهام در انجام تعهدات، فشار بیشتری بر زندگی این قشر وارد می‌کند.
از این رو، انتظار می‌رود نهادهای بالادستی و مراجع نظارتی، موضوع غیبت نمایندگان دستگاه‌های یادشده در نشست چهاردانگه را بررسی کنند و در صورت احراز قصور، تذکر لازم را به مسئولان مربوط بدهند. همچنین ضروری است علت عدم حضور این نمایندگان روشن شود و دستگاه‌های مرتبط، برنامه خود را برای پیگیری مطالبات مطرح‌شده اعلام کنند.
پرسش پایانی روشن است: اگر رئیس‌جمهور شخصاً برای شنیدن مشکلات بازنشستگان وقت می‌گذارد، چرا برخی مسئولان محلی و دستگاه‌های مرتبط در چنین نشستی حضور ندارند؟ آیا مشکلات بازنشستگان فقط در جلسات مدیران ارشد اهمیت دارد یا مسئولان اجرایی نیز باید در برابر این مطالبات احساس مسئولیت کنند؟
بازنشستگان به شنیده شدن صرف مشکلاتشان قانع نیستند؛ آن‌ها پاسخ روشن، پیگیری مستمر و نتیجه عملی می‌خواهند. غیبت مسئولان نباید به روالی عادی تبدیل شود و انتظار می‌رود این موضوع با تذکر جدی مراجع بالادستی، به فرصتی برای تقویت پاسخ‌گویی و رسیدگی واقعی به مطالبات بازنشستگان چهاردانگه تبدیل شود.