یکی جذاب ترین کراس اوورهای ژاپنی تازه وارد لکسوس NX۳۵۰ است که به تازگی در دو نسخه هیبریدی و توربو وارد بازار ایران شده است.
در بازار خودروهای لوکس، همیشه انتخاب نسخه قوی‌تر به معنای انتخاب منطقی‌تر نیست؛ همان‌طور که مصرف سوخت پایین‌تر هم لزوماً به معنای برتری همه‌جانبه یک خودرو نیست. لکسوس NX یکی از نمونه‌های روشن این موضوع است. این کراس‌اوور ژاپنی در نسخه‌های توربو و هیبرید عرضه می‌شود؛ دو مدلی که از نظر طراحی و فضای کابین به یکدیگر نزدیک‌اند، اما در بخش فنی، تجربه رانندگی و حتی نوع استفاده‌ای که برای آن‌ها مناسب‌تر است، تفاوت‌های قابل‌توجهی دارند.
در میان نسخه‌های وارداتی بازار ایران، لکسوس NX۳۵۰ توربو و NX۳۵۰h هیبرید می‌توانند خریدارانی با اولویت‌های متفاوت را جذب کنند. نسخه توربو بیشتر بر توان خروجی، گشتاور بالا و واکنش مستقیم‌تر قوای محرکه تمرکز دارد؛ در مقابل، نسخه هیبریدی با ترکیب موتور بنزینی و موتورهای برقی، مصرف سوخت پایین‌تر و حرکت نرم‌تر در رانندگی شهری را هدف قرار می‌دهد. با این حال، اگر اولویت خریدار شتاب‌گیری، توانایی سبقت‌گیری و حس رانندگی اسپرت باشد، مقایسه این دو نسخه به نفع مدل توربو پیش می‌رود.
تفاوت اصلی در قلب تپنده؛ موتور ۲.۴ لیتری توربو در برابر قوای محرکه هیبریدی
مهم‌ترین تفاوت لکسوس NX۳۵۰ توربو و NX۳۵۰h به ساختار پیشرانه آن‌ها مربوط می‌شود. نسخه توربو از یک موتور چهارسیلندر ۲.۴ لیتری مجهز به توربوشارژر استفاده می‌کند؛ پیشرانه‌ای که برای تولید قدرت و گشتاور قابل‌توجه طراحی شده و در مشخصات رسمی برخی بازارها، حدود ۲۷۵ اسب بخار قدرت و ۴۳۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. این اعداد نشان می‌دهند که NX۳۵۰ صرفاً یک کراس‌اوور لوکس شهری نیست و از توان مناسبی برای شتاب‌گیری و رانندگی پرتحرک برخوردار است.
در سوی دیگر، NX۳۵۰h قرار دارد که به یک موتور بنزینی ۲.۵ لیتری در کنار سامانه محرکه برقی مجهز است. قدرت نهایی این مجموعه در بسیاری از مشخصات رسمی حدود ۲۴۰ اسب بخار اعلام شده است. بنابراین، از نظر توان ترکیبی، نسخه هیبریدی پایین‌تر از مدل توربو قرار می‌گیرد؛ هرچند باید توجه داشت که در خودروهای هیبریدی، قدرت موتور بنزینی به‌تنهایی معیار درستی برای ارزیابی عملکرد نیست و توان موتورهای برقی نیز در حرکت خودرو نقش دارد.
تفاوت فقط به عدد قدرت محدود نمی‌شود. موتور توربو در دورهای پایین و میانی، به کمک گشتاور قابل‌توجه خود می‌تواند کشش مناسبی ارائه کند و هنگام فشردن پدال گاز، حس قدرت بیشتری به راننده منتقل کند. در نسخه هیبریدی، موتورهای برقی بخشی از نیاز حرکتی خودرو را تأمین می‌کنند و شروع حرکت می‌تواند نرم و سریع باشد؛ اما در شتاب‌گیری‌های طولانی و پرفشار، شخصیت آرام‌تر این نسخه بیشتر به چشم می‌آید.
گیربکس؛ تفاوتی فراتر از تعداد دنده‌ها
یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقایسه این دو مدل، جعبه‌دنده آن‌هاست. لکسوس NX۳۵۰ توربو از گیربکس اتوماتیک هشت‌سرعته استفاده می‌کند؛ مجموعه‌ای که با موتور ۲.۴ لیتری توربو هماهنگ شده تا انتقال نیرو با واکنش مناسب و درگیری مشخص‌تری میان موتور و چرخ‌ها انجام شود.
این ترکیب از نظر معماری قوای محرکه، با مجموعه مورد استفاده در تویوتا لندکروزر پرادو مجهز به موتور ۲.۴ لیتری توربو و گیربکس هشت‌سرعته هم‌خانواده است. البته این موضوع به معنای یکسان بودن تمام اجزا، ضرایب دنده یا کالیبراسیون دو خودرو نیست؛ زیرا وزن، نوع کاربری و تنظیمات فنی آن‌ها با یکدیگر تفاوت دارد. ضمن اینکه قدرت اعلامی پرادو و NX۳۵۰ در بازارهای مختلف یکسان نیست و نمی‌توان بدون تطبیق کاتالوگ دو نسخه مشخص، به‌طور قطعی گفت NX۳۵۰ همیشه قدرت بیشتری از پرادو دارد.
با این حال، استفاده از ترکیب موتور توربو و گیربکس هشت‌سرعته، به نسخه NX۳۵۰ شخصیت متفاوتی می‌دهد. تعویض دنده‌ها در این ساختار مرحله‌بندی مشخصی دارد و راننده هنگام افزایش سرعت، تغییر نسبت دنده‌ها را بهتر احساس می‌کند. این ویژگی برای افرادی که از رانندگی فعال‌تر لذت می‌برند، می‌تواند جذاب باشد.
در مقابل، NX۳۵۰h از گیربکس E-CVT بهره می‌برد. این سامانه با گیربکس‌های اتوماتیک متداول تفاوت ساختاری دارد و برای هماهنگ کردن موتور بنزینی و موتورهای برقی طراحی شده است. در این سیستم، تعویض دنده به شکل معمول هشت‌سرعته اتفاق نمی‌افتد و دور موتور می‌تواند متناسب با میزان فشار روی پدال گاز تغییر کند.
از این رو، E-CVT را نباید صرفاً یک گیربکس ضعیف‌تر دانست؛ زیرا هدف آن با گیربکس هشت‌سرعته متفاوت است. با این حال، از نظر حس رانندگی و انتقال قدرت، نسخه توربو معمولاً تجربه‌ای نزدیک‌تر به خودروهای اسپرت متعارف ارائه می‌دهد، در حالی که نسخه هیبریدی برای حرکت نرم، بهره‌وری و کاهش مصرف سوخت تنظیم شده است. ساختار هیبریدی تویوتا و لکسوس نیز در مدل‌هایی مانند کمری و RAV۴ دیده می‌شود و از این نظر، NX۳۵۰h به خانواده خودروهای هیبریدی متداول این گروه نزدیک‌تر است.
شتاب‌گیری و سبقت؛ برتری با کدام نسخه است؟
در رانندگی روزمره، تفاوت دو نسخه ممکن است در حرکت آرام شهری چندان چشمگیر نباشد؛ اما هنگام ورود به بزرگراه، سبقت‌گیری یا شتاب‌گیری در سرعت‌های بالاتر، نسخه توربو ظرفیت بیشتری برای رانندگی پرشتاب در اختیار راننده قرار می‌دهد. موتور ۲.۴ لیتری توربو و گشتاور بالای آن، به‌خصوص زمانی که راننده به توان بیشتری نیاز دارد، مزیت مهمی محسوب می‌شود.
لکسوس NX۳۵۰ هیبریدی نیز خودروی کندی نیست. موتورهای برقی می‌توانند هنگام شروع حرکت به پاسخ‌گویی بهتر کمک کنند و ترکیب آن‌ها با موتور بنزینی، شتاب مناسبی برای استفاده روزمره فراهم می‌کند. با این حال، در مقایسه با نسخه توربو، تمرکز اصلی این مدل بر ارائه عملکرد اقتصادی و متعادل است، نه ایجاد حس اسپرت در هر بار فشردن پدال گاز.
برای خریدار ایرانی که بخش زیادی از رانندگی‌اش در ترافیک شهری انجام می‌شود، این تفاوت ممکن است اهمیت کمتری داشته باشد؛ اما برای کسی که مرتب در جاده‌های بین‌شهری رانندگی می‌کند یا از پاسخ سریع‌تر خودرو در سبقت‌ها لذت می‌برد، NX۳۵۰ توربو انتخاب جذاب‌تری خواهد بود.
مصرف سوخت و استفاده در شهر؛ نقطه قوت نسخه هیبریدی
اگر معیار اصلی انتخاب خودرو، مصرف سوخت باشد، NX۳۵۰h مزیت مهمی دارد. این مدل در شروع حرکت و سرعت‌های پایین می‌تواند بیشتر از توان موتورهای برقی استفاده کند و هنگام کاهش سرعت نیز بخشی از انرژی حرکتی را بازیابی کند. نتیجه این فرایند، کاهش مصرف سوخت به‌ویژه در شرایط پرترافیک است؛ جایی که خودروهای بنزینی معمولاً بخش زیادی از زمان را در توقف و حرکت‌های کوتاه می‌گذرانند.
در نسخه توربو، عملکرد موتور به فشار پدال گاز، شرایط رانندگی و میزان استفاده از توان پیشرانه وابستگی بیشتری دارد. رانندگی آرام می‌تواند مصرف را در محدوده معقول نگه دارد، اما استفاده مکرر از شتاب و گشتاور بالای موتور طبیعتاً مصرف بیشتری به همراه خواهد داشت.
البته در بازار ایران، صرفاً نگاه کردن به مصرف سوخت رسمی برای تصمیم‌گیری کافی نیست. کیفیت بنزین در دسترس، هزینه سرویس‌ها، وضعیت تأمین قطعات و آشنایی تعمیرکاران با سامانه هیبریدی یا موتور توربو نیز باید بررسی شود. سیستم هیبریدی به معنای نیاز نداشتن به نگهداری نیست و پیشرانه توربو هم برای عملکرد مناسب، به سرویس منظم و توجه به کیفیت روغن و سوخت نیاز دارد.
کدام نسخه برای بازار ایران منطقی‌تر است؟
انتخاب میان لکسوس NX۳۵۰ توربو و NX۳۵۰h بیش از آنکه به ظاهر خودرو مربوط باشد، به اولویت‌های مالک برمی‌گردد. هر دو نسخه در قالب یک کراس‌اوور لوکس، کیفیت ساخت، طراحی مدرن و سطح مناسبی از راحتی را ارائه می‌کنند؛ اما در بخش فنی مسیر متفاوتی را دنبال می‌کنند.
نسخه توربو برای خریداری مناسب‌تر است که قدرت بالاتر، گشتاور قابل‌توجه و واکنش مستقیم‌تر قوای محرکه را در اولویت قرار می‌دهد. موتور ۲.۴ لیتری توربو در کنار گیربکس هشت‌سرعته، این نسخه را به گزینه‌ای مناسب‌تر برای رانندگی پرتحرک و سبقت‌گیری‌های مطمئن تبدیل می‌کند. هم‌خانوادگی فنی این ترکیب با مجموعه مورد استفاده در برخی محصولات تویوتا، از جمله پرادو، نیز از ویژگی‌های قابل‌توجه آن است؛ هرچند تنظیمات و خروجی دقیق باید برای هر مدل جداگانه بررسی شود.
در مقابل، NX۳۵۰h برای کسی انتخاب منطقی‌تری است که بیشتر در شهر رانندگی می‌کند، مصرف سوخت پایین‌تر برایش اهمیت دارد و به دنبال حرکت آرام و کم‌تنش است. گیربکس E-CVT ممکن است به‌اندازه گیربکس هشت‌سرعته حس رانندگی اسپرت ایجاد نکند، اما در هماهنگی موتور بنزینی و برقی نقش مهمی دارد و اساساً برای هدف دیگری طراحی شده است.
در نهایت، اگر معیار مقایسه فقط قدرت پیشرانه و حس رانندگی اسپرت باشد، کفه ترازو به سمت لکسوس NX۳۵۰ توربو سنگینی می‌کند. اما اگر هزینه سوخت و استفاده روزمره در شهر اولویت اصلی باشد، NX۳۵۰h همچنان می‌تواند انتخاب جذابی باشد. برای خریدار ایرانی، قیمت نهایی نسخه وارداتی آذریوردسال، شرایط گارانتی، دسترسی به قطعات و سابقه خدمات‌رسانی نیز باید در کنار مشخصات فنی قرار بگیرند؛ چراکه در این سطح قیمتی، تجربه مالکیت به‌اندازه توان موتور در تصمیم نهایی اهمیت دارد.