سپهرنیا درباره استدلال بیان شده برای اجرای طرح راهداری جهت ایجاد یک پلتفرم آنلاین تخصیص بار سراسری مبنی بر وجود ناترازی میان ناوگان و بار در گفت‌وگو با خبرنگار آناتک بیان کرد که بر اساس آمار مورد استناد، نسبت ناوگان به بار حدود یک به چهار عنوان می‌شود، اما همه ناوگان موجود به صورت مستمر فعال نیستند.
وی توضیح داد که بخشی از ناوگان به صورت فصلی فعالیت می‌کند و گروهی از دارندگان ناوگان نیز فعالیت مستمر در حوزه جابه‌جایی بار ندارند؛ بنابراین مقایسه کل ناوگان با میزان بار بدون در نظر گرفتن میزان فعالیت واقعی، تصویر دقیقی از بازار ارائه نمی‌دهد.
این پژوهشگر ادامه داد که فرآیند بارگیری، طی مسیر و تخلیه نیز به طور میانگین چند روز زمان می‌برد و همین مسئله موجب می‌شود یک ناوگان پس از دریافت بار، بلافاصله برای دریافت بار بعدی در اختیار بازار قرار نگیرد.
سپهرنیا تأکید کرد که حتی اگر در برخی شهر‌ها ناترازی میان ناوگان و بار وجود داشته باشد، لزوماً نیازی به توسعه نظام نوبت‌دهی در سراسر کشور نیست و می‌توان برای نقاط دارای مشکل، راهکار‌های متناسب با همان منطقه طراحی کرد.
وی بیان کرد که یکی از مسائل مهم بازار فعلی، نبود شفافیت کافی در فرآیند تخصیص بار، پرداخت و برخی سازوکار‌های مرتبط با فعالیت شرکت‌های حمل‌ونقلی است و ایجاد یک سامانه متمرکز نوبت‌دهی الزاماً این مشکل را برطرف نمی‌کند.
سپهرنیا افزود که در مقابل، توسعه پلتفرم‌های حمل‌ونقل می‌تواند امکان شکل‌گیری یک بازار رقابتی را فراهم کند؛ زیرا پلتفرم‌ها می‌توانند اطلاعات مربوط به بار، قیمت و فرآیند جابه‌جایی را در اختیار نهاد تنظیم‌گر قرار دهند و امکان نظارت بر عملکرد آنها نیز وجود داشته باشد.
این پژوهشگر با اشاره به تجربه برخی کشور‌ها گفت که در کشور‌های مختلف، پلتفرم‌های حمل‌ونقل توسعه یافته‌اند و بخشی از بازار جابه‌جایی بار را پوشش می‌دهند؛ مدلی که به گفته او، می‌تواند همزمان با ایجاد رقابت، دسترسی حاکمیت به داده‌های بازار و امکان نظارت را افزایش دهد.
وی در پایان تأکید کرد که در چنین مدلی، می‌توان پلتفرم‌ها را به ارائه داده‌های مورد نیاز تنظیم‌گر، رعایت ضوابط و پاسخگویی درباره عملکرد ملزم کرد و در صورت تخلف نیز ابزار‌های نظارتی و تنبیهی را به کار گرفت.