مهندس حسین طاهری، استاندار پرآوازه تهران، در ۸۵سالگی دنیای فانی را واگذاشت و به دیار باقی پا گذاشت. این مرد شریف و عزیز که ۱۱ سال از دوران خدمتش را با عنوان استاندار استان تهران، زمانی که استانهای البرز و قم از شهرستانهای این استان بودند سپری کرد.
پیش از آن نیز یعنی از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی تا سال ۱۳۶۲ استاندار استانهای آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی بود. بنده به مدت دو سال در استانداری تهران معاون سیاسی مهندس طاهری بودم. پیش از آن با وی از نزدیک آشنایی نداشتم، اما هنگامی که به پیشنهاد آقای عبدالله نوری -وزیر محترم کشور در دولت اول هاشمیرفسنجانی- معاون او شدم، آشناییام به یک دوستی درازمدت تبدیل شد. زیرا از همان اول شیفته منش و اخلاق نیکویش شدم. گرچه در بعضی مواضع سیاسی با هم اختلاف نظر داشتیم، اما او هرگز این اختلاف نظر را در همکاری با معاون سیاسیاش بروز نداد تا در کارها و تصمیمات اداری و سیاسی استان اثر بگذارد. مهندس طاهری در رفتار شخصی، نهایت ادب و احترام به دیگران را داشت.
در اخلاق و حفظ کرامت دیگران، آنچه پسندیده و شایسته یک انسان مؤمن بود، رفتار میکرد. در کارنامه آقای طاهری آنچه من شاهد بودم چند نقطه بسیار روشن و افتخارآمیز وجود داشت.
اول: مراقبت از بیتالمال. نه خودش اهل هزینهتراشیهای بیمورد و غیرضرور بود و نه اجازه میداد معاونان و مدیران کل استانداری و فرمانداران و شهرداران و بخشداران استان ذرهای در این مورد خطا کنند. بدیهی است وقتی یک مقام ارشد، در اندیشه و عمل پایبند به اصول اخلاقی و شرعی و مدیریتی باشد، کسانی که با او کار میکنند نیز در عمل به آن اصول وفادار میمانند.
دوم: پدیده ساختوسازهای بیرویه و غیرقانونی، موضوعی بود که مطلقا با آن مماشات نمیکرد.
مهمترین وظیفه فرمانداران و بخشداران را جلوگیری مصرانه و دائمی از ساختوسازهای نابهجا و جلوگیری از سودجویی عناصر قدرتمندی که رعایت قانون را نمیکردند، تعریف کرده بود. البته مهندس طاهری در این راه موفق هم بود، چون در مقابل حرف حسابش کسی جرئت ایستادن نداشت. در موضوع حفظ محیط زیست هم پیوسته در تلاش بود. نمونهای از اقدامات مؤثرش این بود که وقتی وزارت امور خارجه با مشارکت وزارت مسکن و شهرسازی وقت، برنامهریزی کردند که در منطقه لواسانات یک شهرک مسکونی برای سفیران و نمایندگیهای خارجی بسازند و حتی زمینهای بخشی از منطقه را هم در اختیار این طرح قرار داده بودند، مهندس طاهری اجازه نداد کار ساختوساز را آغاز کنند. حرف بحق وی این بود که قبل از هر چیز باید طرح انتقال فاضلاب این شهرک را به جایی دورتر از حوزه آبگیر سد لتیان تهیه و اجرا کنید، بعد از آن نسبت به ساخت واحدهای ساختمانی اقدام کنید. وزارتخانههای یادشده هم قصد داشتند ساخت شهرک را اول شروع کنند. دعوای بین استاندار و خصوصا وزارت امور خارجه به مجلس شورای اسلامی هم کشیده شد، اما مهندس طاهری کوتاه نیامد و میگفت که آلودگی آبهای پشت سد لتیان خیلی بیشتر از استاندارد است و نمیگذارم آلودگی ناشی از فاضلاب این شهرک هم به آن اضافه شود. همین مقاومت مهندس باعث شد کلا ساختن شهر جدید لتیان منتفی شود. بد نیست بدانید هنگامی که آقای علیمحمد بشارتی در دولت دوم هاشمیرفسنجانی از وزارت امور خارجه آمد و وزیر کشور شد، بر سرِ جلوگیری یا عدم جلوگیری از ساختوسازهای غیرقانونی با مهندس طاهری، به اختلاف رسیدند. این اختلاف در حدی بود که آقای بشارتی در یک برخورد نامناسب به کار مهندس طاهری در استانداری تهران پایان داد. ایشان هم به وزارت علوم که کارمند رسمی آن بود بازگشت.
سوم: مهندس طاهری در زمان طولانیای که استاندار بود، هرگز به فرمانداران یا دستگاههای اداری دیگر، سفارش کسی را نکرد و برای هیچکس که درخواستی خارج از روال عادی داشت. قدم برنداشت. این رفتار کاملا قانونی و عدالتخواهانه با مسئولیتهای اداری و اجرائی این مرد بزرگ چنان درهم آمیخته بود که همه میدانستند نباید پیش او سخن از درخواستی غیرمتعارف به میان آورند. او بهراستی آموزگار چنین ویژگیهای درسآموزی بود.
مهندس حسین طاهری بهدلیل ارزشهایی که در خود نهادینه کرده بود، نزد مقامات کشوری و لشکری و نیز نیروهای سیاسی اصولگرا و اصلاحطلب از احترام خاصی برخوردار بود. بعد از آنکه از استانداری رفت، معاون امور دانشجویی دانشگاه تهران شد. چندی هم ریاست دانشگاه آزاد اسلامی واحد جنوب را عهدهدار شد. چند سال هم با حکم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، ریاست سازمان ایرانگردی و جهانگردی را بر عهده داشت تا اینکه بازنشسته شد. او به عنوان ریشسفید استانداران از اوایل بازنشستگی، بر صندلی ریاست شورای استانداران کشور نشست و در تلاش برای رسیدگی به امور این مدیران ارشد استانها اعم از شاغلان و بازنشستگان آنان از پای ننشست. خدایش رحمت کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
