این سومین شمشیر برنزی است که از زمان آغاز پژوهش‌های باستان‌شناختی در محوطه مزانو در دهه ۱۹۷۰ به دست آمده است. باستان‌شناسان معتقدند این یافته تازه می‌تواند اطلاعات بیشتری درباره فناوری فلزکاری، ساختار اجتماعی و ارتباطات جوامع عصر مفرغ در مرکز ایتالیا ارائه کند.
به گزارش خبرکده به نقل از فرادید؛؛ این شمشیر در جریان تازه‌ترین مرحله پژوهش‌های زیرآبی در بخش جنوبی دریاچه مزانو پیدا شد. عملیات را گروه خدمات باستان‌شناسی زیرآبی وابسته به سازمان نظارت بر باستان‌شناسی، هنرهای زیبا و چشم‌انداز فرهنگی ویتربو و اتروریای جنوبی انجام داد.
وضعیت شمشیر بسیار خوب است و لبه برنده آن پس از حدود سه هزار سال قرار داشتن در آب همچنان به‌وضوح قابل تشخیص است. این سلاح به سنت‌های ساخت جنگ‌افزار در اواخر عصر مفرغ در مرکز ایتالیا تعلق دارد؛ دوره‌ای که جوامع این منطقه ارتباطات گسترده‌ای در سراسر شبه‌جزیره ایتالیا و بخش‌هایی از مدیترانه داشتند.
در آن دوران، شمشیرهای برنزی فقط ابزار جنگ نبودند. چنین سلاح‌هایی می‌توانستند نمادی از قدرت، جایگاه اجتماعی و هویت جنگجویان نیز باشند.
یک سکونتگاه کامل در زیر آب
شمشیر تازه کشف‌شده تنها یکی از آثار به‌دست‌آمده از دریاچه مزانو است. باستان‌شناسان در همین مرحله از پژوهش اشیای متعددی از جمله ظروف سفالی سالم، تبرهای برنزی، پیکان، خنجر، سرنیزه، سنجاق و یک تیغ برنزی نیز پیدا کردند.
این آثار از یک سکونتگاه بزرگ عصر مفرغ به دست آمده‌اند که بر روی سازه‌های چوبی ساخته شده بود. ساکنان این محل از اوایل هزاره دوم پیش از میلاد در آن زندگی می‌کردند و سکونت در آن تا دوره‌های متأخر پیشاتاریخی ایتالیا ادامه یافت.
دریاچه مزانو درون دهانه یک آتشفشان باستانی شکل گرفته و شرایط محیطی آن موجب شده است بقایای این سکونتگاه و بسیاری از اشیای مرتبط با آن به شکل قابل‌توجهی حفظ شوند.
چرا شمشیر را در آب انداخته بودند؟
یکی از پرسش‌های مهم باستان‌شناسان این است که چرا شمشیر و برخی دیگر از اشیای فلزی درون دریاچه قرار گرفته‌اند.
کشف شمشیر، تبر، سرنیزه و دیگر سلاح‌های برنزی در محیط‌های آبی در نقاط مختلف اروپا سابقه دارد. باستان‌شناسان در بسیاری از موارد احتمال می‌دهند که این اشیا عمداً در آب قرار داده شده باشند و بخشی از آیین‌ها و نذورات مرتبط با آب بوده باشند.
در مزانو نیز شمشیر در نزدیکی یک تیغ برنزی پیدا شده است. ترکیب این دو نوع شیء در برخی محوطه‌های عصر مفرغ دیده شده و گاهی با افراد دارای جایگاه اجتماعی بالا، از جمله جنگجویان نخبه، ارتباط داده شده است.
از سوی دیگر، عمق تقریباً مشابهی که اشیای فلزی در بخش‌های مختلف محوطه در آن قرار گرفته‌اند، می‌تواند به باستان‌شناسان در بازسازی چگونگی ورود آنها به آب و شکل‌گیری لایه باستان‌شناختی کمک کند.