این تدفین در گورستانی باستانی در منطقه استاوروپول، نزدیک دریای سیاه، قرار داشت. گور بخشی از سنت تدفین کورگان بود؛ روشی که در آن روی محل دفن تپه‌ای بزرگ از خاک ایجاد می‌کردند. باستان‌شناسان درون یکی از این تپه‌ها، بقایای مردی را یافتند که هنگام مرگ حدود ۴۰ سال داشت. یک سرپیکان سنگ چخماقی نیز نزدیک لگن او پیدا شد. اما نکته غیرمنتظره زمانی آشکار شد که پژوهشگران در آزمایشگاه، شیئی قهوه‌ای‌رنگ و تقریباً کروی را در میان استخوان‌های دست او شناسایی کردند. این شیء حدود ۲٫۱ سانتی‌متر قطر داشت و ترک کوچکی روی آن، ساختار بلوری درونش را نشان می‌داد.
به گزارش خبرکده به نقل از فرادید؛؛ آزمایش‌های تخصصی نشان دادند که ماده اصلی این سنگ از ترکیبات کلسیم و فسفر تشکیل شده است. پژوهشگران همچنین ماده معدنی کمیابی به نام ویتلوکیت را در آن شناسایی کردند که در برخی سنگ‌های کلیه، مثانه و پروستات دیده می‌شود و با عفونت‌های باکتریایی ارتباط دارد. بر همین اساس، محتمل‌ترین فرضیه این است که مرد به عفونتی مزمن یا عودکننده در دستگاه ادراری فوقانی مبتلا بوده و همین عفونت به تشکیل سنگ کلیه منجر شده است. با این حال، مشخص نیست سنگ دقیقاً در کلیه یا مثانه قرار داشته و پژوهشگران نمی‌توانند با قطعیت بگویند این بیماری علت مرگ او بوده است.
اگر سنگ مجرای انتقال ادرار از کلیه به مثانه را مسدود کرده باشد، ممکن بود به تورم کلیه، عفونت ثانویه یا حتی عفونت خون منجر شود؛ عوارضی که در دوران پیش از کشف آنتی‌بیوتیک‌ها اغلب مرگبار بودند. البته احتمال‌های دیگری نیز مطرح است، از جمله عفونت باکتریایی پروستات یا حتی یک بیماری آمیزشی. پژوهشگران تأکید می‌کنند که شواهد موجود برای تعیین علت دقیق عفونت کافی نیست.
بررسی اسکلت این مرد همچنین تصویری از زندگی دشوار او ارائه می‌دهد. استخوان‌هایش نشان‌دهنده بدنی عضلانی، اما درگیر فرسایش مفاصل و ستون فقرات بود. آثار چند شکستگی ترمیم‌شده در شانه راست، دنده‌ها و ساعد او نیز مشاهده شد. پژوهشگران احتمال می‌دهند او مانند بسیاری از مردمان استپ‌های عصر برنز، به پرورش گاو و جابه‌جایی ارابه‌های سنگین اشتغال داشته است. با این حال، سنگ ادراری احتمالاً یکی از مشکلات جدی زندگی او بوده و درد و ناراحتی مداومی برایش ایجاد می‌کرده است.