مقبره «خووی» در گورستان سلطنتی جدکارع در جنوب سقاره قرار دارد. گروهی از باستان‌شناسان اهل جمهوری چک در سال ۲۰۱۹ این مقبره را کشف کردند. هانا ویمازالووا از دانشگاه چارلز پراگ، متن کتیبه آن را در نشریه باستان‌شناسی مصر منتشر کرده است.
به گزارش خبرکده به نقل از فرادید؛؛ بخش اندکی از کتیبه باقی مانده است. غارتگران سنگ در دوران باستان، قسمت‌های بالایی سازه مقبره را ویران کردند و بعدها، در دوران پادشاهی نوین مصر، سازندگان پوشش سنگی دیوارهای نمازخانه را جدا کردند. گروه پژوهشی در مجموع هشت قطعه از کتیبه را بازیابی کرد که با حروف A تا H مشخص شده‌اند. بیشتر این قطعات در نزدیکی انتهای جنوبی دیوار شرقی، نزدیک ورودی نمازخانه، پیدا شدند. قطعه A از همه بزرگ‌تر است و ابعادی برابر با ۱۱۰ در ۵۲٫۵ در ۷۹ سانتی‌متر دارد.
این قطعه دو سطر افقی و چهارده ستون عمودی از نوشته را در خود جای داده است؛ اما فرسایش شدید سنگ باعث شده بخش‌های پایینی ستون‌ها خوانا نباشند. هفت قطعه کوچک‌تر نیز نه به قطعه بزرگ متصل می‌شوند و نه به یکدیگر. ویمازالووا معتقد است متن کامل کتیبه در اصل روی دست‌کم دو بلوک از نمای بیرونی مقبره، در سمت چپ درِ نمازخانه، نوشته شده بود.
واژه‌های خوانای کتیبه از الگویی آشنا پیروی می‌کنند که «زندگی‌نامه آرمانی» نامیده می‌شود. در این نوع نوشته‌ها، صاحب مقبره از کارهای نیک خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که مرتکب چه اعمال نادرستی نشده است.
در یکی از سطرها آمده است: «من هرگز چیزی از هیچ‌کس نگرفتم.»
بخشی از متن کتیبه سنگی شکسته
سطرهای دیگر به برخورداری از احترام در پیشگاه خدای بزرگ اشاره می‌کنند و هشدار می‌دهند که هرکس به فرزندان صاحب مقبره یا کاهنان مسئول آیین‌های تدفین او بدی کند، با پیامدهایی روبه‌رو خواهد شد. به گفته ویمازالووا، این کتیبه ظاهراً یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های شناخته‌شده از چنین زندگی‌نامه‌هایی است.
دو قطعه کوچک نیز حاوی نام‌های سلطنتی هستند. روی یکی از آن‌ها بخشی از قاب بیضی‌شکل سلطنتی حاوی نام فرعون جدکارع دیده می‌شود. قطعه دیگر عنوان «همسر شاه» را در کنار بقایای نام ستیب‌هور، ملکه، حفظ کرده است.
از آنجا که هیچ‌یک از واژه‌های پیرامون این نام‌ها باقی نمانده‌اند، مشخص نیست چرا نام شاه و ملکه در کتیبه آمده است. در متون دیگر متعلق به پادشاهی کهن، مقام‌های درباری اغلب به شاه نسبت می‌دادند که مقبره یا امتیازات دیگری به آن‌ها اعطا کرده است. ویمازالووا معتقد است این احتمال درباره کتیبه خووی نیز مطرح است.
بااین‌حال، نکته‌ای غیرمعمول وجود دارد. در مقبره‌های خصوصی آن دوره معمولاً از نام دیگر جدکارع، یعنی ایسیسی، استفاده می‌شد؛ همان‌طور که وزیرانی چون راشپسس و سن‌دجم‌ایب اینتی چنین کرده بودند. قطعات باقی‌مانده برای مشخص کردن معنای انتخاب نام جدکارع به‌جای ایسیسی از سوی خووی کافی نیستند.
سایر قطعات نیز جزئیات کوچکی درباره زندگی او به دست می‌دهند. در یکی از آن‌ها به کارکنان شش «دربار بزرگ» اشاره شده است؛ نهادهایی که از مهم‌ترین مراکز اداری حکومت بودند. در بخشی دیگر از همان محدوده، عبارت «هنگامی که بزرگ بودم» دیده می‌شود. ویمازالووا این عبارت را اشاره‌ای به جایگاه و پیشرفت شغلی خووی در میان نخبگان جامعه می‌داند.
قطعه دیگری از فرزندان سخن می‌گوید؛ فرزندانی که ممکن است متعلق به خود خووی یا کاهنان او بوده باشند. این اشاره می‌تواند نشان دهد که او ترتیباتی در نظر گرفته بود تا آیین‌های تدفین و پرستش یادبودش، از طریق خانواده‌های کاهنان، پس از مرگش نیز ادامه یابد.
شواهد موجود در خود مقبره نیز ارتباط خوی با دربار سلطنتی را تأیید می‌کنند. روی دیوارهای نمازخانه، نقش‌هایی از املاک و موقوفات مرتبط با آیین‌های تدفین دیده می‌شود که به نام جدکارع و ستیب‌هور نام‌گذاری شده بودند.
تابوت خووی از سنگ آهک سفید و مرغوب ساخته شده بود، اما غارتگران آن را خرد کرده‌اند و اکنون تنها گوشه‌ای از آن در اتاق تدفین باقی مانده است. کیفیت سنگ و مهارت به‌کاررفته در ساخت تابوت نشان می‌دهد که احتمالاً در کارگاهی سلطنتی ساخته شده بود.
اتاق تدفین این مقبره نیز در شمار قدیمی‌ترین اتاق‌های تدفین تزئین‌شده‌ای قرار می‌گیرد که تاکنون از دوران پادشاهی کهن مصر شناخته شده‌اند.
ویمازالووا در جمع‌بندی پژوهش خود می‌گوید کتیبه احتمالاً به چگونگی ساخت مقبره خووی، آماده‌سازی محل دفن او و ایجاد بنیادی برای تأمین خوراک و هزینه‌های آیین‌های یادبودش و کاهنان مسئول آن‌ها اشاره داشته است.