رواج گسترده رنگ قرمز در ارتش انگلستان به سال ۱۶۴۵ و تشکیل ارتش جدید در جریان جنگ داخلی انگلستان بازمی‌گردد. این ارتش پارلمانی که بیش از ۲۰ هزار سرباز داشت، به کت‌هایی با رنگ قرمز ونیزی مجهز شد.
به گزارش خبرکده به نقل از فرادید؛؛ پس از پایان جنگ داخلی، سربازان انگلیسی در نبردهای ایرلند و قاره اروپا شرکت کردند. لباس‌های قرمز آنان به‌تدریج در گزارش‌های مربوط به این جنگ‌ها جای خود را باز کرد و پیش از آنکه این رنگ رسماً در سراسر ارتش رواج پیدا کند، انگلیسی‌ها با آن شناخته می‌شدند. این پیوند در طول قرن‌های بعد نیز ادامه یافت و به یکی از شناسه‌های نظامی بریتانیا تبدیل شد.
افسانه پنهان کردن خون؛ واقعیت چه بود؟
در روایت‌های تاریخی، گاهی ادعا شده است که لباس قرمز را برای پنهان کردن لکه‌های خون انتخاب می‌کردند؛ زیرا خون روی پارچه‌های روشن تأثیر روحی نامطلوبی بر سربازان می‌گذاشت. ژولیوس فِرِتوس، تاریخ‌نگار نظامی سده شانزدهم، نیز چنین توضیحی ارائه کرده بود. بااین‌حال، این روایت بیشتر به داستانی خیال‌پردازانه شباهت دارد تا توضیحی مستند.
خون روی پارچه قرمز هم قابل‌مشاهده است و با تیره شدن، لزوماً از دید پنهان نمی‌ماند. افزون بر آن، وضعیت سربازی که زخمی شده و روی زمین افتاده است، با تغییر رنگ لباس قابل‌پنهان کردن نیست.
دلایل انتخاب قرمز عملی‌تر بودند. از دوران جنگ داخلی انگلستان، کت‌های بلند به پوششی رایج در ارتش تبدیل شدند و تولید انبوه آن‌ها به رنگ‌دانه‌هایی ارزان و در دسترس نیاز داشت. رنگ قرمز در این شرایط انتخابی مناسب بود: تهیه آن نسبتاً کم‌هزینه بود، رنگ‌آمیزی پارچه با آن دشواری کمتری داشت و از فاصله دور نیز به‌خوبی دیده می‌شد.
در آن دوران و قرن‌های پس از آن، هدف اصلی در بسیاری از میدان‌های نبرد، پنهان کردن سربازان نبود؛ بلکه فرماندهان باید می‌توانستند نیروهای خود را از دشمن تشخیص دهند.
تشخیص نیروها در میان دود باروت
در میدان‌های نبرد سده هجدهم، دود ناشی از شلیک تفنگ‌های باروتی دید را به‌شدت محدود می‌کرد. سلاح‌های آن زمان دقت بالایی نداشتند و بخش مهمی از قدرت آتش از شلیک هم‌زمان و دسته‌جمعی سربازان به دست می‌آمد. در چنین شرایطی، پیروزی اغلب به هماهنگی صفوف و اجرای آتش گروهی وابسته بود، نه مهارت تیراندازی تک‌تک افراد.
ارتش‌ها از بی‌سیم بی‌بهره بودند و فرماندهان نیز نمی‌توانستند با فناوری‌های امروزی، تصویری جامع از میدان نبرد به دست آورند. در میان دود، آشفتگی و صدای شلیک‌ها، تشخیص موقعیت یگان‌ها اهمیت حیاتی داشت.
لباس قرمز به سربازان امکان می‌داد نیروهای خودی را راحت‌تر شناسایی کنند و فرماندهان نیز کنترل بهتری بر آرایش یگان‌ها داشته باشند. بنابراین، رنگی که بعدها به نماد قدرت نظامی بریتانیا تبدیل شد، در اصل با نیازهای عملی جنگ‌های آن دوران سازگاری داشت.
تفنگ‌های مدرن و پایان عصر کت‌های سرخ
در اواخر سده نوزدهم، تغییر فناوری‌های نظامی نشان داد که لباس‌های بسیار قابل‌تشخیص، به‌جای مزیت، می‌توانند به نقطه‌ضعف سربازان تبدیل شوند. در نخستین جنگ بوئرها، نیروهای بریتانیایی با لباس‌های قرمز روشن هدف‌هایی آشکار برای بوئرها بودند؛ جنگجویانی که با تاکتیک‌های چریکی و استفاده از مواضع پنهان، به نیروهای مقابل حمله می‌کردند.
هم‌زمان، پیشرفت سلاح‌های گرم، برد و دقت تیراندازی و سرعت شلیک را افزایش داده بود. در نتیجه، صفوف متراکم سربازان آسان‌تر هدف قرار می‌گرفتند و دیگر نمی‌شد مانند گذشته بر آرایش‌های آشکار و منظم تکیه کرد. حتی با افزایش فاصله میان سربازان، ضرورت تغییر پوشش نظامی بیش از پیش روشن شده بود.
با آغاز دومین جنگ بوئرها در سال ۱۸۹۹، ارتش بریتانیا اهمیت استتار را بهتر درک کرده بود. لباس‌های خاکی‌رنگ جای پوشش‌های قرمز را در میدان نبرد گرفتند. در نخستین مراحل، برای رنگ کردن لباس‌ها از مواد در دسترس، از جمله چای، نیز استفاده می‌شد.
بااین‌حال، لباس قرمز کاملاً از ارتش بریتانیا کنار نرفت. این رنگ که دیگر برای میدان نبرد مناسب نبود، در مراسم رسمی و تشریفاتی باقی ماند و همچنان در پوشش برخی نگهبانان و نیروهای مستقر در محل اقامت پادشاه دیده می‌شود.