این گور در جریان کاوش‌های باستان‌شناختی سال ۲۰۲۴ کشف شد؛ کاوش‌هایی که پیش از احداث یک شهرک صنعتی در منطقه انجام می‌شد. باستان‌شناسان در این محوطه آثاری از سکونت انسان از عصر آهن سلت‌ها تا دوره امپراتوری روم شناسایی کردند، اما گور این زن یکی از برجسته‌ترین یافته‌های این پروژه بود.
به گزارش خبرکده به نقل از فرادید؛؛ اسکلت متعلق به زنی بزرگسال بود که هنگام مرگ زیورآلات گران‌بهایی به همراه داشت. از جمله این اشیا، یک جفت پابند برنزی سنگین و هماهنگ و یک بازوبند کمیاب از جنس ساپروپلیت بود؛ سنگی تیره‌رنگ و شبیه سنگ شبق که از گل‌ولای آلی بسیار ریزدانه تشکیل شده و طی میلیون‌ها سال سخت و معدنی شده است. سلت‌های عصر آهن از این ماده برای ساخت و صیقل دادن زیورآلات، به‌ویژه دستبندهای حلقه‌ای، استفاده می‌کردند.
تاریخ دقیق این تدفین هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است، اما پابندهای برنزی از نوع حلقه‌های گره‌دار هستند؛ گونه‌ای از زیورآلات که در فرهنگ لاتن، تقریباً بین سال‌های ۳۸۰ تا ۲۵۰ پیش از میلاد، ساخته می‌شدند.
اشتفانی برگ، رئیس بخش محوطه‌ها و آثار باستانی اداره دولتی حفاظت از آثار تاریخی باواریا، این گور را یافته‌ای منفرد و استثنایی توصیف کرده است. به گفته او، اهمیت این کشف فراتر از خود گور است زیرا گروه باستان‌شناسی در سراسر محوطه آثاری از سکونتگاه‌هایی متعلق به دوره سلت‌ها تا عصر امپراتوری روم ثبت کرده است.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که منطقه برای هزاران سال محل زندگی و فعالیت انسان‌ها بوده است. گور این زن نیز بخشی از سابقه طولانی حضور جوامع انسانی در همین سرزمین به شمار می‌رود.