گل پرس / ریحانه عابدینی: لیونل مسی، اسطوره آرژانتینی فوتبال جهان، در مراسمی باشکوه با تیم ملی کشورش خداحافظی کرد. شکوه مراسم آخرین بازی ملی این اسطوره بی چون و چرای آرژانتین به اندازه ای بود که مسی نیز پس از دیدن جمعیت حاضر در ورزشگاه نتوانست جلوی اشک هایش را بگیرد. فوق ستاره آرژانتینی پس از سال ها درخشش و پشت سر گذاشتن فراز و نشیب های فراوان با پیراهن تیم ملی، در نهایت در بهترین شرایط با این تیم خداحافظی کرد و پایان یک عصر دوست داشتنی برای آرژانتینی ها را رقم زد.
فرسنگ ها دورتر از آرژانتین، در ایران، اگر یک بازیکن ملی پوش و ستاره یکی از تیم های پرطرفدار بخواهد از فوتبال خداحافظی کند، چه اتفاقی می افتد؟ آیا ورزشگاه ها مملو از هوادارانی می شوند که برای تماشای آخرین بازی یک ستاره ملی پوش سر و دست می شکنند؟ اصلا از آخرین باری که برای یکی از بازیکنان فوتبال ایران مراسم خداحافظی درخوری برگزار کردیم، چقدر می گذرد؟ اصلا در فوتبال حال حاضر ایران کدام بازیکن هست که طرفداران و مسئولان هر دو بخواهند با او خداحافظی این چنین به یاد ماندنی داشته باشند؟
شاید اگر این سوال ها را از یک هوادار پروپاقرص فوتبال هم بپرسید، نتواند پاسخ روشنی برای آن ها داشته باشد.
پیمان حدادی، مدیرعامل پرسپولیس، در مصاحبه ای عنوان کرده است که به فکر برگزاری مراسم خداحافظی درخور برای وحید امیری، امید عالیشاه و سیدجلال حسینی بازیکنان محبوب و ستاره های پرسپولیس است؛ اما فاصله میان حرف تا عمل در فوتبال ایران بسیار زیاد است.
حقیقت این است که بسیاری از فوتبالیست های ایرانی در سکوت از دنیای فوتبال کناره گیری می کنند. پس از مدتی، خبرهایی از ورود آن ها به کسب و کارهای دیگر یا در نهایت شرکت در کلاس های مربیگری به گوش می رسد. در بدترین شرایط نیز اخباری درباره بیماری یا مشکلات اقتصادی آن ها در گذران زندگی منتشر می شود؛ اخباری که تازه همه را از وضعیت فوتبالیست هایی آگاه می کند که سال ها در این ورزش زحمت کشیده اند و در بسیاری از مواقع، شادی را به لحظات زندگی ما آورده اند.
ابراهیم تهامی یکی از نمونه های این وضعیت است. شاید بسیاری او را با جمله معروفش، «کسی مثل من در این فوتبال نمی آید»، بشناسند؛ اما آنچه ابراهیم تهامی برای فوتبال ایران و به ویژه ورزش خوزستان به ارمغان آورده، فراتر از این حرف هاست و شایسته توجهی درخورتر از سوی فوتبال دوستان، مسئولان و دیگر دست اندرکاران ورزش ایران است.
در همین رابطه با مرتضی فنونی زاده، یکی از پیشکسوتان فوتبال ایران، گفت و گو کردیم.
فنونی زاده درباره ضرورت برگزاری مراسم خداحافظی برای بازیکنان فوتبال گفت:
«بازی خداحافظی باید در ایران به یک رسم تبدیل شود. در زمان ما فقط برای آقای پنجعلی و آقای پیوس مراسم خداحافظی داشتیم؛ اما الان به نظرم باید این موضوع به یک رسم تبدیل شود. برای بازیکنانی که سابقه طولانی، مثلا بیش از پنج سال حضور در یک تیم را دارند، باید مراسم خداحافظی مناسبی برگزار شود تا از آن ها تجلیل شود.
این پیکشوت درباره بازیکنان خداحافظی حال حاضر فوتبال ایران که بزرگ تر های این ورزش محسوب می شوند گفت: باید برای بازیکنانی خداحافظی باشکوه برگزار شود که هم از نظر اخلاقی شایسته تجلیل باشند و هم از لحاظ فنی بازیکنان خوبی محسوب شوند. برای مثال، بعضی بازیکنان، از جمله این آقای دروازه بان، از نظر اخلاقی چیزی برای ارائه ندارند؛ هرچند از لحاظ فنی خوب باشند. بازیکنی که سال ها زحمت کشیده، اما از نظر اخلاقی نتوانسته درست رفتار کند، نباید مورد تجلیل قرار بگیرد.
در میان بازیکنانی هم که الان بازی می کنند، ایشان از نظر اخلاقی نوبر است؛ وگرنه بقیه رفتار اخلاقی درستی دارند.»
در نهایت با اوضاع و احوال فوتبال ایران که حتی برگزاری یک جام ساده مثل جام حذفی به اما و اگر کشیده است شاید برگزاری یک مراسم خداحافظی با شکوه برای بازیکنانی که شایسته تقدیر هستند هم محال باشد. اما هواداران تیم ها مطمئنا آن بازیکنان را فراموش نخواهند کرد و اگر فرصتش پیش بی آید برای بازیکنان محبوب و وفادار فوتبال ایران سنگ تمام می گذارند.