به نقل از «راهبرد معاصر»؛ اروپای پیر شاهد درگیری بین نسل‌ها بر سر توزیع منابع اقتصادی و هزینه‌های دولتی، آن هم با توجه به افزایش جمعیت مسن، کاهش رشد اقتصادی و افزایش بدهی عمومی است.
چندی پیش، فرانسوی‌ها وقتی امانوئل مکرون سن بازنشستگی را از ۶۲ به ۶۴ سال افزایش داد، به خیابان‌ها ریختند
این موضوع، نابرابری بین منافع جوانان و سالمندان را برجسته می‌کند، زیرا جوانان خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر در آموزش، فرصت‌های شغلی و مسکن مقرون‌به‌صرفه هستند، در حالی که سالمندان از نفوذ سیاسی فزاینده‌ای برخوردارند که به آنها امکان می‌دهد از حقوق بازنشستگی و دستاوردهای اجتماعی خود محافظت کنند.
در چند سال گذشته شاهد ظهور نیروی سیاسی قدرتمند بوده‌ایم: نسل جوانان معترض. جوانان دولت‌ها را در بنگلادش، نپال، پرو و ماداگاسکار سرنگون کرده‌اند. آنها پشت بزرگترین اعتراضاتی هستند که هند سال‌های اخیر به خود دیده، اعتراضاتی که تاکنون وزیر آموزش و پرورش را مجبور به استعفا کرده است.
اکنون شاهد اعتراضات جوانان در فرانسه هستیم که منعکس کننده خشم جوانان در سراسر جهان است، اما آنها فاقد همان نفوذ سیاسی هستند. برخلاف همتایان خود در خارج از غرب، جوانان در اروپا نماینده جمعیتی رو به کاهش هستند.
فرانسه امکان دارد ملتی دائماً معترض به نظر آید، اما اگر می‌خواهید موج اخیر تظاهرات جوانان خشمگین از مدارس فرسوده را درک کنید، نگاهی به چند سال گذشته می‌تواند مفید باشد. چندی پیش، فرانسوی‌ها وقتی امانوئل مکرون سن بازنشستگی را از ۶۲ به ۶۴ سال افزایش داد، به خیابان‌ها ریختند. اعتراضات آنقدر شدید بود که دولت در نهایت این اقدام را به حالت تعلیق درآورد. حقوق بازنشستگی فرانسه همچنان یکی از بزرگترین هزینه‌های بودجه کشوری است که یکی از بالاترین سطوح بدهی را در اروپا دارد.
معترضان امروز برای مطالبه منابع بیشتر برای جوانان به سنگر خیابان بازگشتند، همچون معترضان قبلی که برای حفاظت از منابع اختصاص یافته به سالمندان به خیابان‌ها آمده بودند. در هر دو مورد، معترضان خود را در تضاد با دولت فرانسه می‌دیدند و حتی می‌توان گفت، آنها با یکدیگر در تضاد بودند و هنوز هم هستند.
نارضایتی‌هایی که در حال حاضر سراسر اروپا، از فرانسه گرفته تا اسپانیا، بریتانیا و بلژیک را فرا گرفته، پیرامون موضوعات زیادی می‌چرخد؛ مدارس، مسکن، حقوق بازنشستگی و بیکاری. اما با نگاهی به تصویر بزرگتر، به موضوعی حیاتی نیز می پردازد؛ مبارزه نسلی برای سهم اقتصادی ثابت که نتیجه رشد اقتصادی کند و مزمن این قاره است.
تیم فلانداس، استاد دانشگاه آکسفورد گفت، با پیر شدن جمعیت اروپا، درگیری شاید اجتناب‌ناپذیر شود، زیرا هر نسل منافع اقتصادی متفاوتی دارد. جوانان به سرمایه‌گذاری در آموزش، بازار کار قوی و مسکن مقرون‌به‌صرفه نیاز دارند. در مقابل، افراد بالای ۶۵ سال تمایل دارند حقوق بازنشستگی سخاوتمندانه و مزایای رفاه اجتماعی داشته باشند، ارزش خانه‌ها و سایر دارایی‌های خود را حفظ کنند و تورم را پایین نگه دارند، حتی اگر به معنای بیکاری بیشتر باشد. (هیچ‌کس تورم دوست ندارد، اما بازنشستگانی که به پس‌انداز و درآمد ثابت متکی هستند، بیشترین آسیب را می‌بینند).
با افزایش نسبت افراد مسن در جوامعی که پیری جمعیت تجربه می‌کنند، نفوذ سیاسی آنها افزایش می‌یابد و به اهداف خود دست می‌یابند. نتیجه چیزی است که فلانداس آن را «پیری اقتصادی» می‌نامد، نوعی رکود اقتصادی پایدار دموکراتیک.
در بریتانیا، بیکاری جوانان کمتر و حدود ۱۶ درصد است. با وجود این، هزینه‌های مسکن بالاست
این بیماری و علائم آن گسترده و در فرانسه، بیکاری جوانان حدود ۲۰ درصد است. رشد تولید ناخالص داخلی در سه ماهه دوم امسال به صفر رسید. هزینه‌های بازنشستگی تقریباً یک چهارم کل هزینه‌های عمومی را تشکیل می‌دهد که بخشی از آن به دلیل کاهش سن بازنشستگی است. با وجود این، تمایلی سیاسی برای تغییر وضعیت وجود ندارد. بسیاری، به ویژه در جناح چپ، استدلال کرده‌اند می‌توان حقوق بازنشستگی را حفظ کرد در حالی که هزینه‌های آموزش افزایش می‌یابد. اما این سؤال همچنان باقی است: چگونه این موضوع تأمین مالی خواهد شد؟ خطر بحران بدهی، استقراض بیشتر را دشوار می‌کند. مالیات بر ثروت، گرچه اغلب از نظر سیاسی جذاب، اما از نظر تاریخی درآمد کمی ایجاد کرده است.
وضعیت در اسپانیا نیز مشابه است، کشوری که یکی از بزرگترین جمعیت‌های سالمند را در اروپا دارد، جایی که اعتراضات اخیر به دلیل بحران مسکن در تصمیم پدرو سانچز، نخست وزیر اسپانیا برای برگزاری انتخابات جدید نقش داشت. در حالی که یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اعتراضات، مستأجری ۸۷ ساله بود، بسیاری از جوانان به آنها پیوستند، زیرا بحران مسکن به طور نامتناسبی بر آنها تأثیر می‌گذارد.
در بریتانیا، بیکاری جوانان کمتر و حدود ۱۶ درصد است. با وجود این، هزینه‌های مسکن بالاست، به ویژه در لندن و حومه آن، جایی که بیشترین رشد شغلی در آن تمرکز دارد. این کشور همچنین به سیاستی موسوم به «تضمین سه‌گانه» پایبند بوده، سیاستی که سال‌هاست تضمین می‌کند حقوق بازنشستگی سریع‌تر از دستمزدها افزایش یابد.
اندی برنهام، نخست وزیر بریتانیا در سخنرانی اخیر خود متعهد به اصلاح کامل سیاستی شد که مدت‌ها غیرقابل تغییر تلقی می‌شد. یکی از رهبران اتحادیه این تعهد را تقریباً دیوانگی انتخاباتی توصیف کرد، گرچه برنهام قول داد پول پس‌انداز شده را صرف مراقبت‌های اجتماعی بزرگسالان کند که به نفع سالمندان نیز خواهد بود.
کوین آرسن، استاد علوم سیاسی در مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس گفت، افراد مسن در موقعیتی هستند که می‌توانند دیگران را برای آرمان خود بسیج کنند زیرا نهادها از آنها حمایت می‌کنند. احزاب و اتحادیه‌های سیاسی انگیزه‌ای برای محافظت از منافع افراد مسن دارند که اکثریت اعضا و پایگاه انتخاباتی آنها را تشکیل می‌دهند.
متقاعد کردن جوانان برای حمایت از مزایای دوران سالمندی که امکان دارد روزی دریافت کنند، آسان‌تر از متقاعد کردن افراد مسن‌تر برای پرداخت هزینه بیشتر برای آموزشی است که هرگز از آن بهره‌مند نخواهند شد. کارشناسان می‌گویند نسل‌های جوان‌تر تا حدودی از هزینه کردن برای سالمندان سود می‌برند. فرزندان بزرگسالی که هنوز در خانه زندگی می‌کنند، امکان دارد حقوق بازنشستگی را به عنوان بخشی از درآمد خانواده خود ببینند، نه به عنوان انتقالی از کارگران جوان به بازنشستگان.
با کاهش رشد اقتصادی در بیشتر قاره و افزایش هزینه‌های استقراض دولت، امکان دارد انتخاب‌ها ضروری شوند و سپس جوانان و شاید اقتصادها به طور کلی، خود را در موقعیت نامساعدی خواهند یافت.
هفته گذشته، همزمان با تعطیلی مدارس به وسیله جوانان در سراسر فرانسه، قانون‌گذاران فرانسوی برای بررسی بودجه سال آینده تشکیل جلسه دادند. ازجمله نخستین اقدامات آنها، حفظ معافیت‌های مالیاتی برای مستمری‌بگیران بود.